• Menu
  • Menu

รัสเซีย รถไฟ และไบคาล: Trans-siberia | Roam through Siberia [When in Siberia – EP8]

++ Pre Order หนังสือเล่มแรกของ Lunar Travel World ++

3 วันมาแล้วที่ฉันนั่งๆนอนๆบนรถไฟ อาจเพราะฉันไม่ใช่คนกระตือรือล้นอะไรมากนัก จนจะรู้สึกเบื่อ เหงา เกินไปกับการนั่งรถไฟยาวๆแบบที่หลายคนมักจะบ่นขยาดกับการสูญเสียเวลา การเดินทางช้าๆ ไปกับสองข้างทางทำให้เราได้มองเห็นและตระหนักถึงความห่างไกลของแต่ละพื้นที่ เห็นการค่อยๆเปลี่ยนแปลง และทำให้เกิดความตื่นเต้นกับเส้นทางที่เราได้เดินทางผ่าน จากเมืองใหญ่หรูหรา สู่ย่านชนบท ผ่านทุ่งหญ้าเวิ้งว้าง แล้วเข้าสู่เมืองใหญ่เต็มไปด้วยโรงงาน รถไฟวิ่งมีทั้งขนาดเล็กที่เงียบเชียบ มีคนยืนรอเพียงไม่กี่คน ขณะที่บางแห่งเป็นสถานีใหญ่ จอดนานมีเวลาเพียงพอให้เราเดินออกไปนอกรั้วเพื่อถ่ายรูป ซื้อของ ฉันเดินตามคนรัสเซียเข้าไปตามที่มีคนชี้บอกว่าร้านค้าอยู่ตรงนั้น มันค่อนข้างแปลกที่ฉันไม่เจอร้านค้าอะไร มีแต่บ้านที่ประตูปิดมิดชิด จนกระทั่งฉันเห็นคนบนรถไฟเปิดประตูบ้านหลังนั้นแล้วเดินเข้าไป ฉันจึงเดินตามไป ในบ้านมีตู้กระจกวางเรียงเป็นเคาน์เตอร์ขายของ เหมือนร้านขายของที่บ้านฉัน คนขายอยู่ด้านใน ส่วนคนซื้อต่อคิวเป็นระเบียบ อยากได้อะไรให้แจ้งกับคนขาย เขาจะหยิบมาให้ ฉันต่อคิวตามและเห็นแม่ค้ากำลังชั่งอาหารสดเพื่อขายให้คิวข้างหน้า พวกเขาคุยกันออกรส ทุกคนยังต่อคิวรอโดยไม่มีทีท่าเร่งรีบ ส่วนฉันอยากได้เพียงขนมขบเคี้ยว และมาม่าซักกล่อง ฉันคงร้อนใจที่สุดจนทนไม่ไหวต้องเดินออกมา แล้วกลับมาต่อคิวที่ร้านค้าในสถานีเหมือนเดิม บรรยากาศในร้านเหมือนในหนังโซเวียตที่เคยดู บรรยากาศดูเงียบขรึม เป็นระเบียบเหมือนกำลังรอปันส่วนอาหาร น่าเสียดายที่ฉันไม่มีเวลาจะได้ลองไปซื้อของกับแม่ค้า เพราะคงต้องใช้เวลากันนานทีเดียวกว่าจะเข้าใจกัน

ระหว่างทางรถไฟสายทรานส์ไซบีเรีย

ยิ่งไกลออกไป เมืองใหญ่เริ่มทิ้งระยะ กลายเป็นทุ่งเวิ้งว้างระหว่างทาง เสียงรถไฟสลับสับราง กึกกัก ระหว่างจอดแวะตามสถานีมีช่วงเวลาที่สม่ำเสมอไม่ทำให้กลางคืนเงียบเหงา ยิ่งไกลออกไปความหนาวเย็นเริ่มแผ่ซ่านไปทั่ว ยิ่งไกลออกไปผู้คนตามสถานียิ่งหน้าตาเปลี่ยนไปคลับคล้ายชาวเอเชียพวกเดียวกับฉัน ยิ่งไกลออกไปเริ่มมีแม่ค้าขึ้นมาขายของบนรถไฟมากขึ้น สงสัยเผ่าพันธ์เอเชียน่าจะขายของเก่งกว่าพวกยุโรป บุกขึ้นมาบนรถขายปลาตากแห้ง ผ้าห่ม ส่งเสียงระงมเมื่อจอดตามสถานี เราไม่ต้องฝ่าความหนาวลงไปที่ร้านค้าซึ่งน้อยลงเรื่อยๆ นอกจากสถานีที่ใหญ่จริงๆ และได้จอดนานๆ ซึ่งก็ห่างระยะมากขึ้น ยิ่งไกลออกไปผู้คนน้อยลง บ้านหลังเล็กเก่าๆ รถเก่าๆ ป่าสนกว้างใหญ่ ทุ่งหญ้ากว้างไกลสุดลูกหูลูกตา ด้วยการเดินทางที่ค่อยๆเปลี่ยนไป ฉันรู้สึกได้ว่ากำลังเข้าสู่ดินแดนไซบีเรียอันห่างไกล

ระหว่างทางรถไฟสายทรานส์ไซบีเรีย
ระหว่างทางรถไฟสายทรานส์ไซบีเรีย

ไม่แปลกที่เราจะได้เห็นคนหน้าตาแบบเอเชียในดินแดนห่างไกลนี้แม่จะอยู่ในความปกครองของรัสเซีย ดินแดนทุ่งหญ้านี้เคยเป็นส่วนหนึ่งของมองโกเลีย สมัยที่มองโกลเรืองอำนาจ หลังรัสเซียทางตะวันตกสามารถเป็นอิสระจากข่านมองโกล ก็เริ่มเข้ายึดครองดินแดนฝั่งตะสันออกที่เป็นทุ่งหญ้า เพื่อให้ได้ครอบครองพื้นที่ให้มากที่สุด แม่ค้าขึ้นมาขายของบนรถไฟคคี้ยว ข้ามแม่น้ำหลายสาย บางช่วงเลียบไปกับป่าสน สลับสับเปลี่ยน แต่ละสถานีที่หยุดพัก

ไซบีเรียมีบทบาทสำคัญในหน้าประวัติศาสตร์รัสเซีย อาณานิคมค่ายกักกันเย็นยะเยือกอันไกลโพ้นสำหรับเนรเทศนักการเมืองที่เป็นฝ่ายตรงกันข้าม ทาสหลบหนี (ไม่พ้น) ผู้มีความคิดต่างศาสนา เชลยสงคราม อาชญากร โจรผู้ร้ายอุกฉกรรจ์ ลักเล็กขโมยน้อย พวกล่อลวงต้มตุ๋น ไปจนถึงยาจกยากจน และขอทาน เหล่านี้คือบุคคลที่ไม่พึงปรารถนา ไม่สมควรอยู่ร่วมสังคมยุโรปรัสเซีย ยุคซาร์เรืองอำนาจ

ระหว่างทางรถไฟสายทรานส์ไซบีเรีย
ระหว่างทางรถไฟสายทรานส์ไซบีเรีย

Irkutsk Sost ถึงสถานีของลุงนิโคไล

เวลานี้ที่มอสโคว 15.43
ลุงถึงบ้านของลุงแล้ว ฉันกับคุณปาเยต์ ช่วยถือของมาส่งลุงที่หน้าประตู มีญาติของลุง 2-3 คนมารอรับที่แพลตฟอร์มตรงประตูเลยทีเดียว

ระหว่างที่ถือของมาส่ง มีเสียงเจี๊ยวจ๊าวส่งเสียงมาว่าที่นี่ไม่ใช่ Irkutsk ของฉันออกมา หลายคนรู้ว่าฉันจะไปไหน และกลัวว่าฉันจะลงผิดสถานี เพราะของฉันคือป้ายหน้า

เอลิน่า,คุณปาเย๋ และคุณลุงนิโคไล เพื่อนร่วมเดินทางตลอดเส้นทางสายทรานส์ไซบีเรียของฉัน

ถึงสถานี Irkutsk ของฉันแล้ว

เวลาที่มอสโคว์ 16.20

หลังจากส่งลุงนิโคไลลง ฉันเดินกลับมาเก็บของ นั่งรอเวลาให้รถไฟไปส่งฉันต่อที่สถานีต่อไป คุณปาเยต์ดูซึมๆ ไปนิดหน่อย เราใช้เวลาร่วมกันไม่นาน แต่ก็คุยกันถูกคอ แบบคนละภาษาทีเดียว คุณปาเยต์ยังต้องเดินทางต่อไปยังจุดหมายขัางหน้าซึ่งดูเหมือนเค้าจะเปลี่ยนแปลงชีวิตสำหรับการเดินทางครั้งนี้มากกว่าใคร

ลุงนิโคไล เดินทางกลับมายังบ้านเก่า บ้านเกิด มีญาติพี่น้องทางนี้คอยต้อนรับ แม้จะดูซึมเซาเมื่อจากลูกๆของแกมาจากมอสโคว์ แต่ก็มีญาติทางนี้คอยต้อนรับยินดี

ส่วนฉัน การเดินทางครั้งนี้เพื่อมาเที่ยว ผ่านมา เรียนรู้ หาประสบการณ์ และอีกไม่กี่วันข้างหน้า ฉันก็จะกลับบ้านของฉัน

คุณปาเยต์เป็นคนเดียวที่จะไม่กลับไปบ้านของตนอีกแล้ว แต่จะมาตั้งต้นชีวิตใหม่ที่ดินแดนแสนไกลกว่า 10000 กม. หนทางข้างหน้ายังเป็นเรื่องท้าทายสำหรับเค้าอยู่ คุณปาเยต์พยายามจะพูดคุย เพื่อหาทางติดต่อกับฉัน แต่ด้วยภาษา และความรู้ทางเทคโนโลยีใหม่ๆ ที่น้อยนิด ก็เลยทำให้ทุกอย่างค่อนข้างยากสำหรับเค้า

ฉันดีใจจริงๆที่ได้เจอเพื่อนร่วมทางเช่นคุณปาเยต์ เค้าทำให้ทุกอย่างสนุก มีความสุข เราเหมือนเพื่อน เค้าเอ็นดูฉันเหมือนน้องสาว ไม่น่าเชื่อว่าการร่วมห้องเดินทางไม่กี่วัน ภาษาที่ไม่เข้าใจ แต่เรากับเข้ากันได้ดี

สถานีรถไฟเมือง Irkutsk

Roam to Siberia

ในยุคการเดินทางด้วยเครื่องบินเป็นเรื่องปกติ ทำให้คนเดินทางส่วนใหญ่ขาดการสัมผัสการเดินทางแบบช้าๆซึ่งเคยทำให้เราตระหนักได้ว่าดินแดนแต่ละแห่งนั้นมีความห่างไกลกันแค่ไหน ได้เห็นการที่แต่ละพื้นที่ค่อยๆเปลี่ยนแปลง  การเดินทางที่รวดเร็วโดยเครื่องบินทำให้เกิดความชาชินและไม่เกิดความน่าตื่นเต้นกับเส้นทางที่เราเดินทางผ่าน

การเดินทางบนรถไฟที่ใช้ระยะเวลานานๆเป็นวัน วัน เพื่อเดินทางหลายพันกิโลดูจะเป็นเรื่องเขย่าขวัญเกินไปสำหรับยุคปัจจุบัน ทั้งที่ในศตวรรษที่แล้วยังเป็นประสบการณ์ที่น่าตื่นเต้น หรูหรา ทำให้ได้ใช้เวลาและชีวิตในการเดินทาง มองดูการเปลี่ยนแปลง ท่ามกลางสังคมที่เสื่อมถอยและทุกข์ยาก

การเดินทางแบบช้าๆซึ่งเคยทำให้เราตระหนักได้ว่าดินแดนแต่ละแห่งนั้นมีความห่างไกลกันแค่ไหน

มาถึง Irkutsk

ฉันกระโดดลงจากรถไฟ สูดหายใจเฮือกใหญ่ เป็นอีกครั้งที่ฉันจะต้องเดินไปคนเดียว สถานีใหญ่มีคนลงที่นี่พอสมควร ให้ฉันได้เดินตามๆผู้คนที่ลงจากขบวนพร้อมกันนี้ เวลาบนตารางรถไฟบอกว่าเป็นเวลา สี่โมงเย็นกว่าๆ แต่เวลาจริงที่นี่ปาเข้าไป3 ทุ่มกว่าแล้ว ท้องฟ้ามืดค่ำมันคือเวลามืด เรียกว่ายามวิกาลก็ได้ ต่างกับมอสโคว์ที่จากมาเพราะเวลานี้ยังคึกคักกว่ากันเยอะ ตอนนี้เลยดูน่ากลัวสำหรับฉันไปนิดนึง

ออกจากสถานียังมีรถเมล์ รถแท็กซี่รอรับผู้โดยสารอยู่บ้าง แต่ฉันเลือกเดินอีกครั้ง แม้จะมืด แต่ก็มีหลายคนเลือกเดิน
ตามแผนที่ของโฮสเทลที่ฉันจองไว้ เค้าก็บอกว่ามันไม่ไกลนัก และให้ระวังจะโดนแท็กซี่หลอกโก่งราคา
ฉันยังใหม่ และกลัว ฉันก็เลยเลือกเดิน
ฉันเดินไปตามแผนที่ ทุกจุด ไม่พลาดเลย และก็มาถึงบริเวณใกล้ๆโฮสเทล ตามรูปที่บอกไว้ และก็เป็นจริงอย่างที่แผนที่เองบอกไว้
….ป้ายจะเล็กมาก หายาก อยู่ด้านหลัง

อืม จริงด้วย หาไม่เจอ
ฉันเดินวนไป วนมา มองหาป้าย หาไม่เจออย่างที่ว่า
ไอ้ห่า มีงก็รู้ปัญหา แล้วทำไมไม่แก้ไขวะ

มืดก็มืด ดึกแล้ว คนเดินผ่านไปมาน้อยมาก ฉันเดินไป เดินมา สอดส่ายสายตาหา พอดีมีชายร่างใหญ่คนหนึ่งเดินผ่านมา ฉันไม่รอช้ารีบถลาไปหาทันใด

ยื่นแผนที่ พร้อมชื่อโฮสเทลให้ดู
โชคดีที่ชายคนนั้นรู้จักโฮสเทลนี้ เค้าพาชั้นไป ที่ตึก ซึ่งฉันยืนอยู่ไม่ไกลนั่นแหละ แล้วกดกริ่ง เรียกให้คนมาเปิดประตู พร้อมทั้งพาฉันเดินขึ้นไปส่งบนโฮสเทลที่อยู่บนชั้น 3

Dawson ผจก.พาฉันไปที่เตียง ฉันนอนพัก เข้าเน็ต นอนหิวข้าวทั้งคืน

Bikaler Hostel

เอียร์คุตส์ (Irkutsk)

เอียร์คุตน์ [Irkutsk] เมืองซึ่งมีแม่น้ำแองการ่าไหลผ่าน เคยถูกขนานนามให้เป็นปารีสแห่งไซบีเรีย  Siberia Paris ด้วยเสน่ห์ของบ้านไม้สไตล์ไซบีเรีย และอาคารตึกใหญ่สไตล์ยุโรปในยุคปี 1900 ซึ่งปัจจุบันร่องรอยดังกล่าวก็ยังปรากฎให้เห็นเด่นชัด หลายแห่งได้รับการบูรณะปรับปรุง และใช้งานอยู่

Irkutsk ได้รับอิทธิพลจากสถาปัตยกรรมสไตล์ยุโรปมาจากเหล่า Decembrist ผู้หลงใหลในยุโรปสไตล์ ที่ถูกเนรเทศมายังไซบีเรีย
Irkutsk ได้รับอิทธิพลจากสถาปัตยกรรมสไตล์ยุโรปมาจากเหล่า Decembrist ผู้หลงใหลในยุโรปสไตล์ ที่ถูกเนรเทศมายังไซบีเรีย
อาคารตึกผสมผสานระหว่างการก่อสร้างแบบยุโรปและแบบไซบีเรีย
อาคารแบบไซบีเรียจะเป็นการก่อสร้างด้วยไม้ ซึ่งหาได้ง่ายในแถบนี้ ลักษณะพิเศษก็คือการแกะสลัก และตกแต่งประตู หน้าต่างอย่างวิจิตรบรรจง ทั้งการเจาะ กว้าน ทำให้ไม้มีความโค้ง อ่อนช้อย แต่ละหลังจะพยายามจะตกแต่งให้งดงามที่สุด เป็นการอวดโฉมความสามารถของช่างไม้
อาคารแบบไซบีเรียจะเป็นการก่อสร้างด้วยไม้ ซึ่งหาได้ง่ายในแถบนี้ ลักษณะพิเศษก็คือการแกะสลัก และตกแต่งประตู หน้าต่างอย่างวิจิตรบรรจง ทั้งการเจาะ กว้าน ทำให้ไม้มีความโค้ง อ่อนช้อย แต่ละหลังจะพยายามจะตกแต่งให้งดงามที่สุด เป็นการอวดโฉมความสามารถของช่างไม้
ความร่มรื่นในเขตเมืองเก่าที่ยังรักษาบ้านไม้แบบไซบีเรีย บางแห่งถูกทิ้งร้าง บางแห่งปรับเป็นร้านอาหาร บางแห่งยังมีคนพักอาศัยอยู่
ความร่มรื่นในเขตเมืองเก่าที่ยังรักษาบ้านไม้แบบไซบีเรีย บางแห่งถูกทิ้งร้าง บางแห่งปรับเป็นร้านอาหาร บางแห่งยังมีคนพักอาศัยอยู่

Featured Trip

จำหน่ายอุปกรณ์แค้มป์ปิ้ง เดินเขา เดินป่า ทุกชนิด

ขายอุปกรณ์ outdoor สำหรับท่องเที่ยว เดินป่า เดินเขา

niimph

ฉันชื่อ”นิ่ม” ฉันรักการเดินทางท่องเที่ยว และใช้เวลาในวันหยุด หรือวันว่างเพื่อการเดินทางอย่างสม่ำเสมอ มีโอกาสได้ท่องเที่ยวกว่า 30 ประเทศ ในช่วงเวลาการเดินทางกว่า 15 ปี จึงได้จัดทำบล็อกสำหรับการเดินทางท่องเที่ยว ทั้งแนววัฒนธรรม ประวัติศาสตร์ ไปจนถึงการผจญภัย เพื่อสร้างแรงบันดาลใจ และนำเสนอเคล็ดลับที่มีประโยชน์ให้ทุกคนได้ออกไปใช้ชีวิตตามที่ต้องการ

View stories

ใส่ความเห็น

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: