• Menu
  • Menu

นั่งรถไฟไปพุทธคยา

++ Pre Order หนังสือเล่มแรกของ Lunar Travel World ++

เราวิ่งวุ่นในพาราณสีเพื่อหาที่นั่ง ที่นอนบนรถไฟไปเมืองคยา สำหรับเที่ยวในวันพรุ่งนี้

ตั๋วแน่นมากทั้งแบบนั่ง แบบนอน

แต่ในที่สุดเราก็ได้ตั๋วเป็นแบบตู้นอนซึ่งคนขายแนะนำว่านักท่องเที่ยวควรซื้อแบบนี้

ตั๋วระบุเลขที่เตียงชัดเจน ซึ่งให้ความมั่นใจว่าเราจะมีที่นอนแน่นอน…

เหรอ…..ครางอยู่ในใจ

…สำหรับอินเดียมีอะไรที่แน่นอนบ้าง แม้จะบอกว่า no problem…

รถไฟสาย Budhpurnima Express 15110 ออก 20.30น. จะไปถึงเมืองคยาประมาณ 0.55 น. 
ครั้งแรกกะรถไฟอินเดียแม้จะเตรียมกายเตรียมใจมาบ้าง ก็ยังผงะ ทั้งสภาพสถานี สภาพรถไฟ สภาพผู้คน โดยเฉพาะกลิ่น
เราเดินหาตู้ของเรา และได้เตียงนอนตามที่ระบุ แต่มีชายหนุ่มมานั่งอยู่ปลายเตียงของฉัน

“ตรงนี้เป็นที่นอนของฉัน” ฉันยื่นตั๋วระบุที่นั่งชัดเจนให้หนุ่มแขกผิวดำดู และหันไปขอความมั่นใจจากลุงเตียงชั้น2 ฝั่งตรงข้ามที่จ้องมองอยู่

“ใช่” ลุงส่ายหน้า หนุ่มส่ายหน้าแล้วผายมือไปที่เตียง

โชคดีฉันไม่โง่ ส่ายหน้าคือใช่ ของคนอินเดีย แต่ทำไมมึงไม่ไป😳

เพื่อนสาวที่มาด้วยกันต้องเดินมายืนจ้องด้วยกันแล้วถามไปตรงๆว่า

“แล้วทำไม ไม่ไปที่ตัวเอง มานั่งตรงนี้ทำไม”

“Someone took my home” หนุ่มแขกหน้าเศร้าแล้วก็เดินหนีไป

Home เชียวเหรอ แต่นี่มันก็ home ของฉันนะ ได้ที่นอนแล้ว ท่ามกลางชาวอินเดียของแท้ที่ห้อมล้อมรอบตัวทั้งข้างบน และปลายเตียง

ตู้นอนเป็นแบบที่นอน 3 ชั้น แบ่งเป็นห้อง ห้องหนึ่งมี 2 แถว ไม่มีประตูกั้น ตรงทางเดินปลายเตียง ริมหน้าต่างฝั่งตรงข้ามยังมีที่นอน 2 ชั้นวางเรียงยาวไปอีกตลอดแนว

โอ้ว เป็นชุมชนแออัดมากๆๆ ทุกเตียงเต็มทั้งหมด

ฉันนอนเตียงล่าง เพื่อนสาวนอนเตียงบน ต่างคว้าถุงนอนขึ้นมาแล้วมุดลงไปใต้ถุงนอนอย่างรวดเร็ว แม้จะไม่ได้ง่วงนัก แต่ก็ไม่ควรจะสนใจโลกภายนอกที่วุ่นวายบนรถไฟ รวมทั้งจะได้รีบบดบังตัวเองไม่ให้เป็นที่สนใจมากเกินไป ก็ใครๆต่างก็จ้องเราที่หน้าตาแปลกถิ่นไม่วางตาเลย

รถไฟจอดเป็นระยะตามตารางแวะสถานีต่างๆ เสียงดังไม่มีหยุด แต่ฉันก็ยังนอนคลุมโปงอยู่ในถุงนอน กึ่งหลับกึ่งตื่น แม้จะรู้สึกว่ามีคนมายืนใกล้ๆ ข้างตัวบ้าง ปลายเท้าบ้าง เหมือนหลบทางไป หลบทางมา
คนอินเดียนี่มันวุ่นวายกันจริง อะไรนักหนาก็ไม่รู้ ฉันพยายามไม่ใส่ใจ อดทนนอนไปเรื่อยๆ จนเริ่มไม่ไหว ต้องโผล่หัวจากถุงนอนออกมาดู

ท่ามกลางความมืดของรถไฟ มองเห็นแต่ดวงตาโต โต เต็มหน้า บ้างยืนเกาะอยู่ตรงข้างเตียง บ้างนั่งอยู่ที่เตียงฝั่งตรงข้ามและเตียงข้างหน้า
เฮ้ย!มีคนมานั่งตรงปลายเตียงเราด้วย ฉันลองขยับๆเขี่ยๆเท้าในถุงนอน หวังจะให้เค้าลุกออกไปจากที่นอนของฉัน แต่ไม่ได้ผล หนุ่มแขกผิวดำตาโตก็ยังคงนั่งอยู่อย่างนั้น

ตั้งสติซักพัก พบว่าบนพื้นทางเดิน ใต้เตียงเราก็มีคนมานอน อัดอยู่ในทางแคบๆได้ตั้งสองคน
ณ จุดนี้ตู้นอนตู้นี้กลายเป็นอะไร ตู้นั่ง ตู้ยืน ตู้นอน ตู้ผสม หรือถ้าให้ถูกจริงๆมันคือชุมชนแออัดขนานแท้

ฉันชะเง้อขึ้นไปหาเพื่อนก็พบว่ายังมีคนมานั่งอยู่ตรงปลายเตียงด้วยอีกคน นี่ขนาดชั้นบนนะมึงยังอุตส่าห์ปีนขึ้นไปนั่งด้วย

…อ้อ แต่ชั้นสามไม่มี คราวหลังควรจองชั้นบนสุดไปเลย ดีที่สุด

ใกล้ถึงปลายทางตอนเที่ยงคืนกว่าๆ ฉันรีบคว้าเป้ใบใหญ่ ควานหารองเท้าซึ่งตอนนี้ดูเหมือนจะถูกนอนทับโดยคนที่นอนอยู่บนพื้น เขารีบช่วยหารองเท้าแล้วเขี่ยส่งมาให้ฉัน ตอนนี้ฉันพบว่าเค้าเตรียมตัวมาดีทีเดียว ด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์ที่มาปูพื้นนอนอยู่ข้างๆ ทั้งสองคน

การเคลื่อนไหวของเรายังคงถูกจับจ้องด้วยดวงตาสีขาวจุดดำโตๆ รอบด้าน เหมือนในการ์ตูนที่เคยดูแบบที่เค้าระบายสีดำแล้วมีแต่ตาโผล่มา
พอเราเดินออกมา ฉันพบแล้วว่าทำไมจ้องเรากันจัง ไม่ใช่เพราะสวย ไม่ใช่เพราะเป็นผู้หญิง แต่เพราะเตียงที่กำลังจะว่างลง แต่ละคนแทบจะกระโดดใส่เตียงของฉันและของคนอื่นๆ ที่เตรียมตัวลงสถานีนี้ เพื่อแย่งชิงที่นอนสบายๆสำหรับการเดินทางเที่ยวนี้ต่อไปยังปลายทางอีกไกล อย่างน้อยก็ในเวลาค่ำมืดคืนนี้ของเขา

คนที่อยู่ใกล้เตียงขยับมาบนเตียง คนต่อๆไปเตรียมหนังสือพิมพ์ในมือมาปูนอนบนพื้นแทน คนมาทีหลังก็ได้แต่ยืนและนั่งในที่ว่างที่พอจะหาได้ ขยับๆกันเข้ามาเรื่อยๆ ไม่ชกต่อยแย่งชิงกัน ก็มีระเบียบกันดีนะ แม้พวกเขาจะซื้อตั๋วนั่งแล้วมาหาที่นอนฟรีๆในตู้นอนแบบนี้ก็ตาม

ส่วนตัวฉันเตรียมตัวไปผจญภัยต่อกับการหาที่พักสำหรับคืนนี้ ในเวลาตีหนึ่งที่เมืองคยา
สยองจริงๆ😣

ครั้งแรกกับรถไฟอินเดีย จำได้ไม่รู้ลืม 


จำหน่ายอุปกรณ์แค้มป์ปิ้ง เดินเขา เดินป่า ทุกชนิด

ขายอุปกรณ์ outdoor สำหรับท่องเที่ยว เดินป่า เดินเขา

niimph

ฉันชื่อ”นิ่ม” ฉันรักการเดินทางท่องเที่ยว และใช้เวลาในวันหยุด หรือวันว่างเพื่อการเดินทางอย่างสม่ำเสมอ มีโอกาสได้ท่องเที่ยวกว่า 30 ประเทศ ในช่วงเวลาการเดินทางกว่า 15 ปี จึงได้จัดทำบล็อกสำหรับการเดินทางท่องเที่ยว ทั้งแนววัฒนธรรม ประวัติศาสตร์ ไปจนถึงการผจญภัย เพื่อสร้างแรงบันดาลใจ และนำเสนอเคล็ดลับที่มีประโยชน์ให้ทุกคนได้ออกไปใช้ชีวิตตามที่ต้องการ

View stories

ใส่ความเห็น

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: